Scenariusz filmu powstał na podstawie noweli autorstwa Jerzego Broszkiewicza, Gustawa Bachnera, Stanisława Hadyny i Jana Korngolda. Aleksander Ford, kierując się literackim pierwowzorem, wybrał z biografii Fryderyka Chopina te zdarzenia, które odegrały najistotniejszą rolę w kształtowaniu jego twórczej osobowości. Kontakty z rewolucyjną młodzieżą warszawską, z grupą artystów - romantyków, poznanie nędzy polskiej wsi, ludowych pieśni chłopskich, a wreszcie przeżycia związane z wieściami o wybuchu powstania listopadowego – to główne wydarzenia, w których uczestniczył kompozytor w latach 1825 – 1830.

Aleksander Ford ukazał Fryderyka Chopina jako genialnego człowieka, którego talent rodził się i rozwijał w konkretnym okresie historycznym.

„Młodość Chopina” to również mistrzowska rola Czesława Wołłejki, który w doskonały sposób pokazał osobowość Fryderyka Chopina, skomplikowany świat jego emocji i złożonej psychiki. Młody Fryderyk w jego wykonaniu jest jednocześnie żywym, wrażliwym człowiekiem i wielkim natchnionym kompozytorem.

„Młodość Chopina” to synteza epoki chopinowskiej i jedna z największych polskich superprodukcji w epoce powojennego kina, w której udział wzięło ponad 1,5 tys. statystów. To jeden z typowych „filmowych pomników”, które choć często przerysowane i wyidealizowane, w końcu postawić narodowym geniuszom należy…

„Młodość Chopina” czyli filmowy niezbędnik chopinowski dla melomanów, wielbicieli polskiego krajobrazu, filmów kostiumowych i stylistyki kina początku lat pięćdziesiątych. Doskonały w połączeniu z kinem pod gwiazdami i przy dźwięku morskich fal…

Skupili się na wątku wielkiej miłości polskiego kompozytora i francuskiej pisarki, ukazując ich burzliwy ośmioletni związek na tle wydarzeń historycznych. Film przedstawia nieznane fakty z życia kompozytora, umożliwiając odkrycie na nowo jego postaci. Twórcy postarali się również o umiejscowienie głównych bohaterów w czasie i przestrzeni epoki romantyzmu, wiernie odwzorowując każdy szczegół, obyczaj i wydarzenie. Poznajemy Fryderyka Chopina nie tylko przez pryzmat ojczystego kraju, płaczących wierzb i owładniętej powstańczym zrywem Warszawy, ale również przez pryzmat miejsc jego emigracji: Paryża i Majorki.

Jeśli do walorów reżyserskich i scenariuszowych dołożymy doskonałe aktorstwo Piotra Adamczyka (Fryderyk Chopin) i Danuty Stenki (George Sand) oraz przepiękną muzykę w wykonaniu Janusza Olejniczaka i Polskiej Orkiestry Symfonicznej stajemy przed dziełem, które choć skierowane do szerokiej publiczności, niesie w sobie elementy ambitnego kina biograficznego. „Chopin Pragnienie miłości” dla fanów twórczości Jerzego Antczaka i Jadwigi Barańskiej, miłośników kostiumowych melodramatów, dla romantyków i tych, którzy chcieliby spojrzeć na życie i twórczość Fryderyka Chopina z zupełnie nowej perspektywy…

Próba określenia tożsamości pacjenta pochłania go całkowicie. Postanawia umieścić chorego we własnym domu. Pozytywne skutki terapii sprawiają, że pacjent stopniowo odzyskuje kontakt z rzeczywistością. Tymczasem lekarz traci kontakt z własną rodziną, żoną (Magdalena Walach) i dzieckiem. Konstanty dociera do lekarza, który przyjmował Pawła Płockiego do szpitala dwadzieścia lat temu. Przyciśnięty do muru psychiatra zdradza budzące zgrozę okoliczności. Lekarz nie podejrzewa, że prawda, którą odkryje, może zagrozić życiu innych ludzi.

„Enen” to historia opowiedziana w tempie i stylu lat siedemdziesiątych. Nie przypomina typowych hollywoodzkich produkcji, choć łączy w sobie uwielbiane przez Hollywood gatunki: dramat społeczny, thriller i kryminał.

„Enen” jest dla miłośników filmowego stylu retro, detektywistych zagadek i filmowej wieloznaczności, twórczości Feliksa Falka oraz gry aktorskiej Borysa Szyca.

„Enen” to droga do prawdy i szyfr do wnętrza człowieka.

Walizka pieniędzy jest symbolem bardzo prostego marzenia. Dlatego gramy w totolotka, dlatego idziemy na całość w życiu. Dla „grosza marnego” robimy często świństwa. – Janusz Kondratiuk.

Oto Bożena (Kinga Preis) urzędniczka wielkiego banku wierzy, że naprawdę żyje tylko ten, kto kupuje, choć sama nie śpi na pieniądzach… Jej mąż, Stasiunek (Tomasz Karolak) to leniwy klezmer beznadziejnie zakochany w przebojach lat siedemdziesiątych, który swoje marzenia realizuje w miejscowej tancbudzie. Życie tych dwojga zmienia się diametralnie, gdy ich sąsiadka – samotna starsza pani - dziedziczy milion dolarów, a potem umiera…

Stasiunek i Bożena już czują się milionerami, ale nie podejrzewają, że walizkę pełną pieniędzy ma na oku kilku miejscowych cwaniaczków…

„Milion dolarów” czyli „co by było gdyby…”. Prawdziwe kino rozrywkowe, do którego scenariusz napisało życie i udany powrót Janusza Kondratiuka. „Milion dolarów” dla wielbicieli dźwięków Leszka Możdżera i… muzyki retro w stylu „Conga bonga i cabaswa”, „Malowanej lali” czy „Indonezji”.

„Milion dolarów” czyli błyskotliwa opowieść o współczesnych konsumpcjonistach, którzy złapali w sieć „złotą rybkę”…

Główną bohaterką jest Ama (Anna Dereszowska) – bardzo skuteczna „łowczyni głów”, hołdująca najmniej zobowiązującym relacjom z mężczyznami. Tęsknotę za prawdziwą miłością zastępują jej: świetnie urządzone mieszkanie, dobry samochód i zabawa w najmodniejszych klubach w mieście. Kiedy pracuje – pracuje intensywnie, kiedy negocjuje – negocjuje z klasą, kiedy się bawi – bawi się z pasją.

W doskonałym świecie singielki panują oczywiście zasady, które, jak pewnie się domyślacie zaczynają się od słowa... „nigdy”.
Ten z pozoru ułożony świat Amy przewraca się do góry nogami, gdy na zakręcie pojawia się Marek (Jan Wieczorkowski).
„Nigdy nie mów nigdy” opowiada o tym, że nigdy nie jest za późno na nawet najbardziej radykalne zmiany w życiu – jeśli tylko naprawdę tego chcemy. - twierdzi reżyser filmu Wojciech Pacyna.

„Nigdy nie mów nigdy” dla zatwardziałych singielek i znudzonych mężatek, dla spragnionych pozytywnych emocji w polskim kinie i lubiących szczere emocje.

„Nigdy nie mów nigdy” lekiem na całe zło.

Podczas dyplomatycznego wyjazdu porwany zostaje polski parlamentarzysta. Afgańscy porywacze stawiają żądania: Sześć milionów dolarów i wypuszczenie więźniów politycznych z Guantanamo. W kraju zaczyna wrzeć.

Sześć milionów dolarów to nierealna suma dla rządu, chyba, że…

Ktoś wpada na pomysł, aby wykorzystać osadzonego w więzieniu fałszerza i popełnić przestępstwo…

Film Jana Hryniaka to smakowity kąsek dla kinomaniaków, ale również ogromna szansa dla wielkich gwiazd polskiego kina na poszerzenie ekranowego wizerunku. Piotr Adamczyk jako fałszerz Marek zamienia się w szorstkiego oszusta o wyjątkowym poczuciu humoru. Andrzej Chyra jako agent Bukowski powraca do przełomowej kreacji z „Długu”. Robert Więckiewicz tworząc postać agenta Sieradzkiego, stawia na połączenie popisowych ról ze „Świadka koronnego” i „Zera”. Gdy do tego dodamy śmietankę polskiego aktorstwa: Jerzego Trelę, Mariana Dziędziela, Karolinę Gruszkę czy Grażynę Szapołowską, mamy naprawdę mistrzowską obsadę.

„Trick” ma w sobie to „coś”, co przyciąga przed ekran, jak magnes. Korzystając z najlepszych filmowych kryminałów, w stylu czarnych komedii lat siedemdziesiątych i political fiction, staje w szranki z najlepszymi polskimi produkcjami, takimi jak: „Vabank” czy „Wielki Szu”.

Czy wyścig ten wygra? Na to pytanie każdy musi odpowiedzieć osobiście.

„Trick” na Wakacyjnym Festiwalu Artystów to propozycja dla tych widzów, którzy nie tylko oglądają, ale oglądając myślą.

Głównym bohaterem całej historii jest oczywiście... tytułowe Ciało, a wszystko zaczyna się tak: Drobny, niezbyt rozgarnięty złodziejaszek Goldi pracuje dla Zygmunta Trzeciego zwanego Wazą. Zadaniem Goldiego jest kradzież dzieł sztuki z kościołów i przemycanie ich za granicę. Pewnego dnia Goldi, przewożąc w pociągu walizkę z precjozami, wsiada do przedziału, w którym śpi Wolter. Wskutek gwałtownego hamowania wypchana walizka spada na głowę Woltera. Goldi próbuje go docucić i z przerażeniem odkrywa, że mężczyzna nie żyje...

Historia zwłok podrzucanych z miejsca na miejsce, ujawnia świat, w którym nic nie jest zwyczajne: szef gangu to bliźniak syjamski zrośnięty ze swoim uczciwym bratem, sympatyczna staruszka para się niezwykłą profesją, bezrobotni outsiderzy to miłośnicy „Kubusia Puchatka”, a seksowne dziewczyny to... siostry zakonne.

Co w „Ciele” śmieszy najbardziej? Chyba to, że niezależnie od stopnia skomplikowania sytuacji i niezależnie od ich absurdu, bohaterowie filmu traktują wszystko bardzo poważnie. „Ciało” czyli jedna z najlepszych komedii ostatnich lat, pełna mięsistego dowcipu, krwistych dialogów oraz mistrzowskiego aktorstwa odwiedzi Międzyzdroje, bo jak wiemy wszyscy doskonale: W zdrowym „Ciele” zdrowy duch...